...
Köklerim toprağa değil,
Gecenin en sessiz duasına iner
Bir yıldız gibi asılıyım göğe,
Her dalımda saklı bir umut,
Her yaprağımda fısıldanan bir “ol”
Rüzgâr gelir,
Ben savrulmam…
Çünkü ben, içimde büyüyen sabrın ağacıyım.
Karanlık dokunur gövdeme,
ama bilmez;
Işık, çoktan içime yerleşmiştir..
Ve bir gün,
Yorgun kalpler gölgeme sığındığında
anlayacaklar…
Ben bir ağaç değilim,
Ben bekleyişin,
Ben inancın,
Ben sessizce büyüyen mucizenin adıyım…
Tuba’yım.
Kayıt Tarihi : 5.05.2026 10:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
..
Şiir ilk bakışta sadece sıradan bir bekleyiş gibi görünen şeyin, aslında içte büyüyen bir dönüşüm ve kararlılık olduğunu hissettiriyor.
‘’Tuba ‘’ vurgusu bayağı düşündürdü beni.
Bu sadece bir isim değil, karanlığa rağmen ışığı içinde taşıyan ve kırıldıkça olgunlaşan bir simge haline gelmiş.
Aslında bu şiir ,gücün ve azmin sükûnetle de nasıl kanıtlanabileceğinin mükemmel bir örneği olmuş.
Tebrikler ve alkışlar efenim :)
TÜM YORUMLAR (5)