Kumburun Şiiri - Mesut Çakırca

sırtlanıyorum
çadırımı
matımı
müziğimi ve
kahve fincanımı
atıyorum kap kacağımı
sırt çantama

daha önce hiç gitmediğin diyarlara
çoğunlukla da deniz kenarlarına
yol alıyorum

yol yordam bilmeden
çıkıyorum yola
haritadan işaretlediğim
geçici yurduma
tek şartın kimselerin olmaması
sanki tecritdeymişim gibi
insanlardan uzak olmalı
yalnız
yapa yalnız kalmalıyım
günler
haftalar boyunca
yürüyeyek bir kaç köyden geçiyor
ve bir kaç kilometreden sonra
alıyorum
denizden
gelen yosun kokusunu
tüm benliğime
içimi bir coşku kaplıyor
aslında

hemen kuruyorum çadırımı
tenha bir zeytin
ağacının altına
ve ateş yakıp
gelsin yorgunluk
keyif kahvesi
içmeliyim doya doya
duyumsamak için
gözlerimi kapatmama da
gerek yok
tablo öylesine masum
öylesine doğal ki
yaşamak ne güzel şey
iyi ki bu güzelliği
doyumsayacak bir insanı
yaratmanın gururuyla
hayranlığıyla
yudumluyorum kahvemi
gene yalnız ama
bir o kadarda anlamlı
var oluşuma
yudumluyorum kahvemi
kemıl sigaramla
tekrar
tekrar
tekrardan
her kelime
her satırımda
sanki sizi davet ediyorum
kumburun
kamp alanıma
sonra hamağımı seriyorum
iki ağacın arasına
bırakıyorum kendimi
çok geçmeden
boylu boyunca hamağa
gökyüzünde bulutlar beliriyor
irili ufaklı
sanki bana mesaj verme yarışında
akşam ise gene ateşi yakıyor
ince bir ağaç dalını
saplıyorum parmak sucuğuma
bir yandan onu pişirirken
bir yandan
geçmişime ufak bir
yolculuk yapıyorum
açıyorum müziğimi
yanında sigara ve
bir kaç kadeh
cek denyıls viskim ile
kayboluyorum zamanda
gece çökünce
atıyorum kendimi çadıra
sabah kapkara gökyüzüne
günaydın diyor
sağanak yağmurla birlikte
bende
kumburun da
yalnızlığımıza
ağlıyoruz aslında