Kül Renginde Sabahlar

Bir sabah uyandık
Güneş doğmamıştı aslında,
Sadece gökyüzü açık renge boyanmıştı
Bir kandırmacayla.
Işık dedikleri şey
İçimize düşmeyen bir gölgeydi artık.

Eskiden kuşlar öterdi,
Şimdi sesleri bile yorgun,
Kanatları kırık birer düşün gibi
Havada asılı kalıyor umutlar.
Bir zamanlar göğe baktığımızda
Gelecek görürdük,
Şimdi bakınca
Kendi içimize düşüyoruz
Karanlık bir kuyunun dibine.

Bizden çaldılar
Henüz gerçekleşmemiş hayallerimizi
Daha kurulmadan yıkılan cümleler gibi
Eksik kaldı hayat.
Bir çocuğun ilk gülüşü kadar saf
Düşlerimiz vardı,
Şimdi pas tutmuş bir aynada
Kendimize bile yabancıyız.

Heveslerimizi
Avuçlarımızdan tek tek aldılar,
Sanki kum saatinin içinde sıkışmışız gibi
Zaman akıyor ama
Biz ilerlemiyoruz.
Birileri saatleri kurmuş
Ama bizim için değil.

Yaşamak dedikleri şey
Bir alışkanlığa dönüştü,
Nefes almak
Bir görev gibi verildi bize.
Kalbimiz atıyor hâlâ,
Ama kimse sormuyor
İçinde gerçekten bir şey kalmış mı diye.

Bizi yavaş yavaş öldürdüler,
Ama mezar kazmadılar—
Çünkü yürümemizi istediler
Kendi cenazemizin arkasından.
Gözlerimiz açık,
Ama gördüğümüz her şey
Bir sisin içinde eriyor.

Bir zamanlar
Geceler yıldızlarla doluydu,
Şimdi gökyüzü bile korkuyor parlamaya.
Çünkü umut
Fazla dikkat çeken bir suç oldu.

Köle olduk, evet
Ama zincirlerimiz demirden değil,
Görünmeyen korkulardan yapılmış.
Bir adım atmak istesek
Kendi zihnimiz çekiyor bizi geri.
Özgürlük artık
Sadece eski bir masalın içinde yaşıyor.

Ve biz…
Bir zamanlar koşan, gülen, düş kuran biz…
Şimdi kendi içimizde sürgünüz.
Kalbimizdeki şehirler yıkılmış,
Sokaklarında sessizlik geziyor.

Ama yine de
Bir yerlerde
Küllerin altında kalmış bir kıvılcım var.
Kim bilir…
Belki bir gün
Bir rüzgâr gelir
Ve biz yeniden yanmayı hatırlarız.