Kül Kokusu Şiiri - Mevlüt Bektaş

Yoksunluğunun, ateşi bu
Nasıl yandı bütün gece,
Sonra ağaç yandı, toprak yandı.
Rüzgâr uzaklaştı usulca.
Bulut yetişemedi, yağmur yandı.
Anladık közü, kül de yandı.
Bildiğin tüm yalnızlara söyle
Bugün dünyada, güneş yandı.
Çaresi varsa bulsunlar.
Aşk yandı, aşık yandı.
Hasret vardı bende,
Gözyaşı gitti, göz yandı.
Ateş böcekleri gecede
Pervaneler ateşe düşüp, yandı.
Hiç canı yanmamıştı sevdanın, böyle
Suda balık, hava da kuş yandı.
Bunlar daha ne ki!
Gelecek yandı, geçmiş yandı.
Cennet yandı, cehennemde.
Var da yandı, yok da yandı.
Bir sensizliğin boşluğu,
Bir kül kokusu kaldı evrende
Birde, yangın yeri içimde…