Kül Bıraktı Şiiri - Levent Kürkçüoğlu

Boz bir günün arkasında kalmıştı güneş
Ne kara bulutları yırtabiliyor ne de efkarı dağıtabiliyordu
Dinmek bilmeyen yağmur, korkuyu çağrıştırmakla kalmıyor
Yaklaşan fırtınanın öncü bir habercisiydi adeta

Belli ki gün ağarmayacaktı bu vakit,
Beklemek nafile bir temenniden öte değil
Bilinmez bir yolculuk bekler şimdi bizi
Korkarım, yolun sonu kavuşmak değil

Nasıl sıkışmışsa aydınlık karanlığa bugün
Benim sevdamda böyle, sığmaz yüreğime
Yakacaksa kor alevler içimi birkez daha
Kim engel olabilirki teslimiyeti kabul etmiş ruhuma

Sevgime tutunmaya çalışırken yorgun bedenim
Bir kıvılcım çaksın isterim bal rengi gözlerin
Ateşten gömlek ise aşkımın çaresi onu da giyerim
Vazgeçmem tutkumdan çünkü yaşama nedenim

Hasretlik zirvede, vuslat düşlerde kaldı
Sancısı yok bitmeyen ağrısı var üstümde
Yetmedi nefesimiz bu sevdayı yaşatmaya
Kendisi yok ama derin izleri var girişlerinde

Unutamıyor bu beden yarin çiçek kokusunu
Ateşte demlenen tenin yangını hiç sönmedi
Sadece bizi yakmadı hoyrat terkedişleri
Koca bir kül bıraktı giderken enkazdan geriye...