Kendini Tanı..! (Delphi Kahinleri)
Şiir Hakkında:
Duyguların içinden kadın ve erkek geçmediği sürece, şiir insan olamaz. İnsanı yansıtmayan şiir de, toplum için yeterli değildir. Bu durum, ölüm ve yaşam için de geçerlidir. Aslında her şiir bir yerlere gömülen bir yaşam bedenidir. Siz o bedene bakmasını bilmediğiniz sürece, hiçbir anlamı ve manası olmaz. Aşığın ölmediği şiir, aşka yaşam veremez. Çünkü aşk, ölmekten doğan bir hiçlik güneşidir. Kimimiz bu güneşi anlatılandan, kimimizse içinde yaşamaktan dolayı tanımaktadır. Ama karanlıktan geçmek için, yönümüzü ışığa doğru çevirmeli, geceyi takip eden bir gün gibi, yüreğimizin sesini dinlemeliyiz. Hayatın en güzel yanıtı, yüreğin yaşattığı sınıflarda saklıdır. Ve çok az kişi, bu sınıflardan hakkıyla mezun olur.
www.kudretalkan.com
beni web sitemden de takip edebilirsiniz...
Saygı ve sevgilerimle...
Eserleri
Yayınlanmış Eser:
1- Tanrı' ya Yolculuk - Şifre ve Aydınlanma (Düşünce Boyutu, Felsefe) - Cinius Yayınları
2 - Gözyaşı da Bir Umuttur - Şiir - Cinius Yayınları
3- Filozoflar Hapishanesi (Özel Kitap ve ilk kitabım)
4- Acıyla Dirilmek - Şiir
5- Biz Tek Kişiyiz - Şiir - Cinius Yayınları
6- Aşk Şiirleri -1- Karantina - Cinius Yayınları
7- Benim Kaderim Aşktır - Cinius Yayınları
8- Uzayın Çocukları -1- Rüyalar Vadisi - Fantastik Bilimkurgu Roman - Okuryazar yayınları
9- Uzayın Çocukları -2- Olrak Şehri - Fantastik Bilimkurgu Roman - Okuryazar yayınları
10 - Sonsuzluğun Efendileri - Kıyamet Vadisi 1. Bölüm - Laika Yayınları
Yazın hayatında olan herkese yürekten başarılarımı ve zihin güçlerinin zirvede olmasını diliyorum...
Saygı ve Sevgilerimle,
Kudret Alkan
.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!