Kozamdan kurtulmak üzereyim sakin sabırlı bekliyorum, dışım zemheri kalbimi fazla yormamalıyım, keskin çam kokusu sindi düşüncelerime ormanın derinlerinde bir yerde kucak dolusu yaz gôz kırpıyor, aldanmamalıyım yeşile gômdüm umutlarımı, duygularım yoruldu kabuğumda kalmalıyım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta