Köydeki Evim Şiiri - Hamit Demircioğlu

Köydeki evim..
Baba evi, can evi
duvarlarında babamın nasırlı elleri,
taşında sabrı,
kerpicinde alın teri saklıydı.
Çivi değildi bizi bir arada tutan,
babamın ustalığıydı,
annemin duasıydı.
O evde büyüdük biz;
ben, ablalarım, kardeşlerim…
Sonra yeğenlerimizin ayak sesleri doldu odalara,
duvarlar kalabalığa sevinirdi.
Kuzular meleşirdi sabah erken,
kediler güneşi kapıda karşılardı.
Boncuk beklerdi eşiği,
sanki ev değil,
bizi korurdu.
Geceleri
farelerin tıkırtısı dolaşırdı duvarlarda,
uykuya karışan eski seslerdi onlar.
Cırcır böcekleri susmazdı,
geceyi yarardı ötüşleri.
Ağustos böceği hiç susmazdı,
sanki zamanı sayardı.
Armudun tepesinde bir karga,
sabahları yalnızlığı haber verirdi.
O evde büyüdük biz,
Çocukluğum o evin avlusunda kaldı,
tozunda dizlerim,
damında hayallerim…
İki deprem gördü,
sallandı ama yıkılmadı,
direndi,
babam gibi.
Üçüncüsünde yoruldu belli,
duvarları çatladı,
kalbi kırıldı sanki.
Ve biz…
ilk kez bir eve veda ettik.
Eşyaya değil,
hatıralara dokunarak.
Elveda baba evi,
yıkıldın belki
ama içimizde
dimdik ayaktasın.