Kovmasınlar Seni... Şiiri - Ayşe Zeyrek

Kovmasınlar Seni...

Önce özüne bak, tart her halini,
Doğruluktan yana uzat elini.
Lal eyle gıybetten paslı dilini,
İrfan meclisinden kovmasınlar seni.

​Gurur hırkasını sırtından çıkar,
Kibir dediğin şey saraylar yıkar.
Alçak uçan kuşlar engine bakar,
Yüksekten uçarken vurmasınlar seni.

​Haram lokma ile göbek şişirme,
Zehirli aşları hayra pişirme.
Aklını nefsine esir düşürme,
Nadan sofrasına sermesinler seni.

​Gönül kırma, sakın hatır yıkma ha!
Mazlumun ahıyla üste çıkma ha!
Yolun eğrisine dönüp bakma ha!
Menzile varmadan yormasınlar seni.

​Ecdadın izinden ayrılma sakın,
Hakk’ın adaleti her zaman yakın.
Edep zırhını giy, öylece takın,
Arsızın yanına koymasınlar seni.

​Büyüğe hürmet et, küçüğü kolla,
Vaktini geçirme boş bir masalla.
Helalleş her zaman, gülümse yolla,
Mizan kurulunca sormasınlar seni.

​Vatanın toprağı namustur, ardır,
Devlete baş tutan sonunda dardır.
Her kışın ardında bir bahar vardır,
Zemheri ayında kırmasınlar seni.

​Sabır meyvesini kopar dalından,
Vazgeçme sakın ha İslam yolundan.
Zalim korksun senin bükülmez kolundan,
Korkak defterine yazmasınlar seni.

​Hasan der niyet et, sığın Mevla’ya,
Köprü kur gönülden yüce semaya.
Dalma bu dünyada yalan rüyaya,
Gaflet uykusunda boğmasınlar seni...

Hasan Belek
Akçay