Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sarıl kızım dört elle yaşama.
Kimse ölmüyor kederden elbet.
Herkese bir tane, başka yok!
Al aklını başına!
İyi belle bunu,
Kafana sok.
tebrikler
seviyeli ve bir çizğide durmak yaşamdan alınan mutluluğun doruk noktası olmalı...tebrikler..atıl kesmen
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta