Şairi de şiiri de harcayan mahallenin,
kâmil rolü yapan cahil ahalisinin;
"kıpraşık sokağı" köşe başında,
ülküsüz ve ilkesiz kahkahalar arasında
kırık bir sokak lambası kadar yalnızım.
Ne bir kelimeye dokunabiliyorum ne de sessizliğe..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta