Korudu Göz Pınarım Şiiri - Baki Ortak

Kurudu göz pınarlarım... ağlamaktan dostlar,
Bir damla yaşım bile utanır akmaktan artık.
Yürek, susuz bir çöl gibi;
Üstünde anılar, kırık bir testi misali.
Ne varsa geçmişten kalma, hepsi dökülmüş,
Hepsi toz olmuş rüzgârın önünde.

Bir zamanlar güldüğüm yerler,
Şimdi sessizliğin mezarlığı.
Bir zamanlar ismimi fısıldayan sesler,
Artık yankı bile yapmıyor duvarlarda.
Bir mendil bırakmışım kaderin eline,
Silinsin diye alın yazımın teriyle.

Dostlar, ben bir yangının ortasında üşüyorum.
Alevin bile ısıtmadığı bir yalnızlık bu.
Bir tebessüm aradım,
Her yüzde bir hüzün buldum.
Bir ses bekledim,
Her yankı kendi içimde kırıldı.

Kalemim bile yazmıyor artık,
Mürekkebi donmuş duygularımın içinde.
Bir hece kuruyorsa dudaklarımda,
Bilin ki o da bir veda taşır ucunda.
Ne sevgiden söz edebilirim,
Ne de ihanetten korkarım artık.
İkisi de aynı yara oldu bende.

Geceleri dinliyorum…
Ay bile küsmüş, ışığı eksik.
Yıldızlar, hatıralar kadar uzak.
Bir dua fısıldıyorum bazen,
Belki duyar diye içimdeki çocuk,
Belki unutur diye kalbim, seni.

Ama unutmuyor dostlar,
Kalp değil bu, mezar taşı gibi,
Her harf, bir isim kazınmış üstüne.
Yine de yıkılmıyorum,
Yine de bir nefeslik umut saklıyorum avuçlarımda.
Belki bir gün bir rüzgâr eser,
Toprağımı savurur göğe —
O vakit rahatlarsam, bilin ki
Gözyaşlarım bulut olur, yağar yeniden.

Ve işte orada, son dizede dururum:
Ne ağlamak kalır, ne sitem,
Sadece ben, sadece bir ses:

“Kul Ortak” derler bana,
Gözyaşıyla yoğrulmuş bir ad,
Küllerinden doğan bir yürek,
Susmuş, ama hâlâ duyan bir kul…

KUL ORTAK