Körlük Şiiri - Ömer Çavuşoğlu 2

Bir adam gördüm
Sessizliğinde kendimi dinledim
Haykırdığında merkezinde durdum dünyanın
Hiçbir şeyi göremezken onu görebiliyor
Kollarındayken dinlenebiliyordum
Her arza uğurladığımda kendimi, niyetlerimi, sevinçlerimi
Artık O'ndan başka birine de havale edebiliyordum
Bıraktım tanrılarla konuşmayı, meleklerle koşturmayı
Bebekler eskisi kadar sevimli değildi
Çocuklar her zamanki gibi neşelendirmiyordu artık beni
Annemle babam yeterli gelmiyordu
Duygu odalarımda kendimle baş başa kalamıyordum
Neden artık hiçbir şeyden zevk alamıyordum?

Bir adam gördüm
Issızlığa kucak açmış
Yaralı bereli, kalbi kırık ama boynu bükük değildi
Sanki dünyalar onun emrine verildi
Belki size göre o bir Süleyman değildi
Ama parmağındaydı mührü
Ben Belkıs'ı mıydım onun bilemeyeceğim ancak
O gündüzleri bense geceleri konuşuyordum karıncalarla
O rüzgarlara yön veriyordu ben yönümü buluyordum o rüzgarda
Amir oydu, emri uygulayan bendim
Yıldızların arasında dolaşırken de, Ay da yürürken de
Hissettim özgürlüğümü ve koştum dizlerim ağrırken de
Ne kadar koştuysam artık varın siz düşünün
Bir gecede dünyanın başından sonuna
Kan ter içinde kalmışsam da her sabah
Sen vardın yanımda kanayan terlerimi silmek için bekleyen

Bir adam gördüm
Yine bir gece onunla bir ormanda yürüdüm
Gece hiç bitmesin diye ayaklarımı sürüdüm
Sonra o gitti
Bense maymunlarla yakalamaca oynadım ağaç dallarında
Yılanlarla süründüm, dolandım
Sincaplarla oynadım, karıncalarla yuva yaptım
Tilkilerle arkadaş oldum oldukça temkinli
Kimlerle saklambaç oynadığımı pek hatırlayamasam da
Kuşlarla şarkılar söylerken seni düşündüğümü hatırlıyorum
Yıldızları seyretmek için en ulu ağacın en tepesine çıktığımı
Ve bana doğru yaklaştığını gökyüzünün
Ve gökte yaşayan diğer canlılarla göz göze geldiğimi de hatırlıyorum
Bana niçin sevecen sevecen baktıklarını bilmiyorum
Ama hepsinin seni tanıdığını ve bana bu yüzden saygı duyduklarını anlayabiliyorum

Bir adam gördüm
Eteklerim uçuşuyor sevinçten
Bir gezegenden diğerine zıplıyorum ya da zıplıyormuş gibi yapıyorum
Ama hayat buluyor her uğradığım yer
Aynı dünyamız gibi mavi yeşil beyaz tonlar beliriyor uzaydan bakınca
Sabit duranlar bile dönmeye başlıyor belirli bir eksende
Kendisine uydu arıyor olsa gerek ya da yavru
Mahlukat bahşedilir mi oraya da
Önce mikro organizmalar, tek hücreli canlılar gerek
Mevsimler, gece ve gündüz, azot, karbon, oksijen, hidrojen hepsi homojen
Her şey hazır olacak ki insan yaratılsın
Kader başlasın sonra yazgı, irade, gayret..
Ve Ol! diyecek Yaradan var gücüyle
Toprak ve su karılacak, çamur şekil alacak
Sonra sen bahşedileceksin ayrı ayrı o yerlere
İlk insan olmanın oraya kattığı bir değerle
Hem yanımda olduğunu bilirim hem göklerde

Bir adam gördüm
Hep mutluluk değil bazen de hüzün
Yalnızken kanatlanıp uçarsam hissettiğim duygu işte bu
Yalnızken uçmak kederlendirir beni
Kalabalıklara yalnız bakmak ürkütür
Yukarıdan yalnız izlemektense aşağıdan seninle izlenmeyi tercih ederim
Kartallarla yarıştığımı ya da akbabaları güldürdüğümü sana anlatmayı unutsam da
En son dalış yaparken sana doğru, kanatlarım titredi
Sen bana uçmayı ürküttüren şey misin
Yoksa beni sarhoş eden gönlümdeki mey misin
Sema etmeyi bıraktı beni gören Mevlana
Sen onun üflediği o kahırlı ney misin
Yoksa o meşhur, o sihirli maşuk sen misin?

Bir adam gördüm
Ben herkesi sevdim, o ise beni sevdi
Kalbim ona sıcacık bir evdi
Uslu çocuk gibi başını okşadım, o da benim saçlarımı
Işığı sevmezdi o yüzden ben ona ışık oldum
İlk kez farklı evrenden birine aşık oldum
Yol gösterdim, affettim bütün suçlarını
Sımsıkı tuttum yıldızlar dökülen avuçlarını
Her döküleni toplayıp saçlarımı onlarla ördüm
Evet ben sadece bir adam gördüm
Herkes aydınlıkta bense karanlıkta yürürdüm
Ve gözlerimi açtım nihayet
Ben bir tek uyurken görürdüm...