Ahir Zaman Şiiri - Ömer Çavuşoğlu 2

Bir nefis büyüdü tenle karışık
Gece karanlıkta ne kadar da şık
Bir gözün ardında beliren ışık
Bak o da kayboldu kara delikte
Fezayı şaşırtan bir bilgelikte

Gündüz unutuldu günler kısaldı
Güneş çok uzakta yüzen bir saldı
Yıldızlara göre bu bir masaldı
Başrolde her zaman bir adet insan
Sen de kendini hep bu masalda san

İnsan dediysek de her insan değil
Sen insan görünce önünde eğil
Düşünce kuruntu durumsuz fiil
Rüzgara kapılır aylak serüven
Uçar başkasına verilen güven

Hülasa edildi kadim kitaplar
Münferit düzeyde çoğu hitaplar
Dostluğa yeltenen tüm muhataplar
Gözünü paraya dikti de geldi
Fakirlik dostluğa büyük engeldi

Hangi bataklıkta o kokan nergis
Nerde bu evreni kucaklayan his
Umutsuzluk dolu her mevzu bahis
Bahara yeniden kavuşmak mıdır
Yoksa o umuttan savuşmak mıdır

Eğlendirir seni bir anlık sefa
Yalana sığındı her ahde vefa
Kendine verirken binlerce defa
O sözler en çokta seni kandırdı
İsmini dünyayla böyle andırdı

Kazanılmış zafer hak edilen yer
Dillere destandır o dökülen ter
Hayali bir düşte görülse yeter
Ağızda bir neslin şükür sebebi
Şimdiki sakızlı bir muhallebi

Bu zaman zihinde hep doğurdu kin
Birçoğu delirdi pek azı sakin
Kimi de bu sırra erdi velakin
Her şeyi bir anda kaybettiğinde
Yeniden başlıyor her bittiğinde

Beyinlere sanki atıldı reset
Akıl yollarına hep çekildi set
İsimsiz bir katil kimliksiz ceset
Ruhun maverası yedi katlı gök
Cesaretin varsa gel üstüne çök

Bak güneş doğudan batmak üzere
Zamanın ahiri tutmak üzere
Kalpleri karanlık yutmak üzere
Beşinci boyuta selam götürün
Yenisi gelmesin böyle bir türün.