Korkma yaslan bana Şiiri - Kamile İlbey

Korkma sarıl, gizlen gölgeme, saklarım içimde.
Adın duyulmadı bizim eşrafta, hiç bir dil söyleyemezde.
Canımı veririm, canının yerine

Dön bak geriye söz verenler nerde,
Gelmedi, gidende
Mazi içimizde bir yara, dost dedikçe sızlar sırtım hala.
Güven dedikleri semt adıydı oysa.
Son duraktayız yanyana yaslan bana.

Silsile zinciri bırakmasada peşimi, en dipten çekerim seni.
Kazdığı kuyuya düşer kendileri.
Kirli düşünceler, bulanık zihinler,
Kötülüğe yetecek kadar kapasiteler.
Güçlü görünürler, gücüme erişemezler.

Şizofrenik düşünceler, hayal dünyasında ünlüler.
Her kapıdan eğilip geçerler,
Omurgasız sürüngenler,
İtibarın kadar konuş desem ömür boyu ses edemezler.

Rengimiz siyah olsada değiliz karanlık,
Ruhumuza kir, pas karıştırmadık,
Oyun içinde oyundan anlamayız,
Çakallarla da aynı sofraya oturmayız.

Hamurunuz tutmamış bozuk mayanız,
Kanınıza işlemiş alçaklık,
Yalan söyler kendiniz inanırsınız,
Üç beş söze tav olur ego kasarsınız,
Bilseniz egonuzu lego yapar oynarız.