Korkar oldum Şiiri - Hilal Avunyalı 2

Korkar oldum
Açık denizlere yelken açmayı bilirdi de,
Sığınacak bir liman görse ürperir oldu.
Kendi ateşinde yanmaya alışmış bu sine,
Başka bir elin sıcaklığından korkar oldu.
Yıldızları sayardı karanlık gecelerde,
Uzaklara sevdalı, hayallere meftundu.
Sevmeyi bilirken sevilmekten korkar oldu gönül.
Çünkü aşk teslimiyetti.
Seviyorum kelimesi ağır geliyor artık dilime
Bir yabancı ses değse ruhunun tellerine,
Hemen saklanır o bildik kuytu köşesine.
Yalnızlığın o buzdan kalesi ne rahattı oysa.
Kimse dokunamazdi kırılan kanatlarima.
Şimdi bir çift göz baksa ruhumun derinliklerine.
Sanki herşeyi yitirecekmiş gibi titrer oldu.
Gidilmez yollarin yorgunluğu değil bu.
Varılan durakların prangasindan kaçış.
Kendi uçurumundan düşmeye alışmışken.
Bir dalın şefkatine tutunmak en büyük kış
Sözler dökülse kalbin o dar geçidinden,
Vazgeçmek zor gelir, kendi derdinden.
Bir bahar muştusu sarsarsa kış uykusunu,
Ruh çekinir o güneşin parlak renginden.
Özgürlük sandığı o kimsesiz boşlukta,
Gönül; bir kalbe sığmaktan korkar oldu.
Hilal Avunyalı ✍️