Burnumda hiç eskimeyen bir aşk kokusu.
Uykumun derinliklerinde bağırıyor,
Çamura saplanmış gözlerinin rengi.
Geceler çok uzun buralarda.
Gündüzler ise utangaç bir sessizliğin içinde.
Kavurup atıyor susuzluğun masumiyetini.
Bir mülteci gözü var uzaklarda.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta