Geceleri gündüzleri karıştırmak yazık şey.
Hüzünleri katmak hep hayata, kahretmek…
Bir kördüğümü çözmeye çalışırken,
Bilinmez uçurumlara sürüklenmek…
Tüm baharları koynumda saklamışken,
Hiç bilmeden seni bende yitirmek…
Ne kahreden bir yangındır bilir misin?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta