Kör Nurun Peşinde Şiiri - Erdal Balcı 2

Gecenin omzuna yaslandım...
Ru’yet açtı kapısını:
“Gel,” dedi, “gözün gördüğü kadar değilsin.”
Nazar saldım eşyaya,
Her zerre kendi hikâyesini fısıldadı.
Basîret indi kalbime bir nur gibi,
Şu‘ur dokundu içimdeki derin kuyuya,
Sanki ruh, sevginin kanatlarında,
Bir kırık zamandan geçiyordu.
İdrak, alnıma serilen ince bir yazıydı:
“Benliğinle gör ki, kulluğun tam olsun.”
Hevâ düştü önüme bir gölge gibi,
Aşk çarptı kalbime,
Ve göğsümde bir ateş hâline geldi hübb.
Heves söndü; vefâ kaldı.
Îman, içimde bir dağ gibi durdu,
Sesimi bile susturan bir ağırlıkla.
Dirâyetle anlamaya çalıştım kendimi,
Rivâyetle geçmişimin sesini.
Hidâyet, geceme bir kandil astı;
Firâset, sessiz bir kılıç gibi Karanlığı biçti.
Kırâat, bana kelimelerin derinliğini öğretti.
İbâdet…
Var olan her anlamın gölgesiz hâliydi.
Dikkat gözümde, rikkat gönlümde çiçeklendi,
İdrak bir ırmak olup aktı,
Muhabbet ruhumu çepeçevre sardı
Şu‘ur taze bir sabah gibi içime doğdu,
Ve itaat…
Tüm inceliğiyle beni toprağa eğdi.
Tezekkür eski yaralarımı çağırdı,
Tedebbür geleceği okudu.
Titreyen bir kandilin alevinde.
Teakkul, kaderimin ilmiklerini çözdü;
Tefekküh tarttı beni ,
Vicdan terazisinde.
Tefekkür gökleri açtı üzerimde;
Teemmül, ümidin gölgesini örttü yüzüme.
Sabreden gördü.
Gören hissetti.
Hisseden secde eyledi.
Secde eden buldu.....
Ve bulan sustu.
Biliyorum artık;
Dünyanın süsü insandır;
İnsanın süsü ilim.
İlmin süsü amel,
Amelin süsü ihlâstır.
Bana düşense,
Kendi içimde eriyen bir söz olup,
Bütün kapılardan,bir nebze daha hafif geçmek…