Kopsun Kıyamet Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir deli çıksa da sorsa hesabı,
Yüzlere çarpsa şu bozuk kitabı,
Yıksa baştan başa bütün mihrabı.
*
Tarihi bilmeden destan yazarlar,
Aklın kuralını her gün bozarlar,
Kültür denizine mezar kazarlar.
*
Bu sahte dünyada erdem bulunmaz,
İçi boş kalplerle ufka doyulmaz,
Yalancı alimden hiçbir söz kalmaz.
*
Bir şehir düşün ki sırrı bilinmiş,
Üstüne paslı bir leke çekilmiş,
Halkın bütün hüznü toprağa girmiş.
*
Yüzsüzlük mülkünü kuran kurana,
Yazıklar olsun o cansız durana!
Şaşırır bakarım boşa vurana.
*
İnsanlık diyorlar, nasıl insanlık?
Zihnimizde bitmez soğuk karanlık,
Verdiği sözler de hepsi bir anlık.
*
Bu moda şiirden sabrım da taştı,
Cüceler büyüdü, devleri aştı,
Aklı başındaki insan da şaştı.
*
Alçıyı altınla bir mi sanırlar?
Tatlı söz söylense hemen kanarlar,
Gün gelir ateşte korsuz yanarlar.
*
Gülmek isterim ben bu ahmaklığa,
Boyun eğilir mi hiç korkaklığa?
Dayanmak çok zordur bu uzaklığa.
*
Akla ve mantığa düşman olanlar,
Kendi yalanına hemen dolanlar,
Cebini doldurup para bulanlar.
*
Taş gibi sözlerim büyük emanet.
Kalmadı dünyada meğer adalet,
Akılsız yıllara kopsun kıyamet.