Köprü Şiiri - Seyrani Göl

hafiflemiştim ya,
taşlar erimişti omzumda,
işte tam orada
bir köprü kuruldu içimde.

ne demirdi
ne taş;
duayla örülmüş
ince bir nurlandı.

geçen bendim
ama yürüyen sanki ben değildim.
adımlarım toprağa değil,
kalbimin derinliğine değiyordu.

dün ile yarın
artık iki düşman değildi;
ikisi de
aynı rahmetin gölgesindeydi.

anladım cebelleşmek boşuna
yükten kurtulmak değilmiş mesele,
yükü verene teslim olmakmış.
asıl derece

ve ben
kendime varmadım aslında,
beni var edene
bir adım daha yaklaştım.

köprü yıkılmadı,
yıkılan ben sandım
ben geçtim,
nur kaldı.
S.GÖL