Köprü Şiiri - Kasım Kobakçı

Görünmezden görünür aleme, bir köprü kurulur,
Ham kişi kabukta kalır, gölgesinde yorulur.
Dışarıdaki yüzü töredir, uyana yoldur,
İçerideki cevher irfandır, duyana boldur.
Fani hevese düşen, suretin nakşında eğlenir,
Sonsuzluğa talip olan, mananın sırrında dinlenir.
*
İki yakayı bir etmektir asıl hüner, budur kamet,
Ayırma gayrıya düşeni, birlik şarabından kısmet.
Törenin yasası çeliktir, eğilmez bir bilektir,
İrfanın nefesi ılıktır, incinmeyen yürektir.
Çelik duruşlular, doğruyu tutan erlerdir,
Hepsini kuşatan o ulu teklik, Aşk-ı Ekber'dir.