Kopar insan ( şarki ) Şiiri - Yaren Atalar

Hangi suskunluğunu
Yüreğime ev sandım
Kapını çalmadan bile
İçinde yaşadım, yandım

Sen konuşmazken bile
Seni tamamlar sanırdım
Oysa ben kendi sesimi
Senin gölgenle unutturdum

Bir adımın kadar
Yakın, bir ömür kadar uzak
Aynı rüyada değil
Aynı acıda durduk ancak

Kopar insan, kopar insan
Aynı yerde kalırken
Seninle ben bir sandım
Yarım kaldım giderken
Kopar insan, kopar insan

Bir insan nasıl olur
Kendi yokluğunu sende duyar
Bir boşluk var içimde
Adını anınca büyür, duvar

Ben hangi bakışına
İnandım da kaldım öyle
Kendimi sende bütün sandım
Meğer eksikmişim, söyle

Aynı yerde durup
Başka zamanlara bakarken
Bir gülüşün yetti
Dağıldım sessizce içimden

Kopar insan, kopar insan
Aynı yerde kalırken
Seninle ben bir sandım
Yarım kaldım giderken
Kopar insan, kopar insan
Bir suskunluk büyüyünce
Ben seni sevda bildim