Konuşmayan fırtına Şiiri - Can Elıf

Yağmur geçiyor ruhumdan.
04.40’ta uyanan emek gibi
içimde hep birşey ayakta.

Çocukların gözlerinde uykunun buğusu,
benim gözlerimde uykusuzluğun dibi.

Yağmurun içinden yürüdüm.
Soğuk işlemedi sandılar.
Oysa insan, en çok
içinde üşür.

Azraile kafa tuttuğum sabahlar oldu;
gülümsemeyi öğrendim
kırılmadan.

Hayatta bir kez doğar insan.
Ölüm üç kez çağırdı.
Ben arada kaldığım yerlerde
yaşamayı seçtim.

İntihara meyilli sabahlarda bile
kulağımda kısık bir nabız vardı:
“Geçecek.”

Yakama takılan dikenleri
sessizce söktüm.
İnsanlarla kavgam bitti.
Hayatla konuşmam sürüyor.

Seninle aramıza mesafeler girdi,
ben susmayı büyüttüm.
Can olmak istedim,
ses olamadım.

Delirdiğim zamanlar
eve sığmadım.
Dışarıdan durgundum,
içimde kıyılar kopuyordu.

Sonra anladım:
Her fırtına bağırmaz.

Bazısı
içinde diner insanın.

Yolun senin olsun.
konfor alanında yeralmadım ,
hiçtim hiçliğinde çekiliyorum...

Yolum senden geçerse
görmediğin bir yerde
çiçek açarım.
söylüyorum sana yazgımda tutulduğum
bir garibim,
Garip ne yapsın ...

Bir sabah
yağmur durur.
Toprak kokar.
Ve içimdeki dalgalar
kıyıya çekilir.

Konuşmayan fırtına
aşkın sessizliğine döner;
huzur
içimde açan çiçek gibi.

zamanla hissedeceksin sevgili:
susturduğun duygun,
susturduğun Elif’in
inkâr edemediğin anların
bütün bir nefes gibi
içinde yankılanacak.

Ve ben
fırtınamla, aşkımla,
kendime vardım —
içimdeki huzur,
konuşmayan fırtınanın çiçeği gibi.