Dışarının keşmekeş ve
Gürültüsünden,
İçime her kaçışımda,
İçerinin basit konforu karşılar beni.
Hem basit,
Hem nasıl konfor oluyor
Değil mi?
Sessizlik bir konfordur mesela,
Çok severim bu konforu,
Sakin ve huzur dolu...
Ve o kadar geniştir ki,
Uç bucak nerde diye bakınırken,
Zihin üç buçuk atar,
Tüyer ortadan.
Hazır zihin de susmuşken,
Demlenmek lazım,
DEM bu DEM'dir zira.
Çekilince insan kendi konforuna,
Artık kanmaz Dünya'nın
Aldatmacasına..!
f.a
15-Mayıs-2016
Kayıt Tarihi : 18.04.2026 09:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!