Kokuşmuşluk Şiiri - Kemal Tekir

At izinin,it izine karıştığı,
Ayakların baş,başların ayak olduğu.
Etik değerlerin,ahlakın vicdanın aşındığı,
Adaletin yerlerde paspas olduğu,
Çürüme ve yozlaşmaların,
Zirvesini yaşıyoruz.

Ar edep haya,utanma,
Kalmamış bir çok insanda.
Bencil aç gözlü doyumsuzlar,
Yenik düşmüş nefse hırsa,
Tapınır olmuş onlar paraya.
Tuz bile koktu sistemde sonunda.

Hak yiyenin alkışlandığı,
Doğru söyleyenin dışlandığı,
Yalanın makbul, gerçeğin suç sayıldığı,
Bir düzen kuruldu göz göre göre.

Emek hor görülür torpil baş tacı,
Liyakat susmuş, kayırma konuşur,
Alın teri değersiz, rant kutsal,
Kul hakkı sıradan bir alışveriş olmuş.

Çocuklar umut yerine korku büyütür,
Gençler yarın değil, kaçış arar,
Kalemler satılmış, sözler kirlenmiş,
Vicdan suskun, kalpler sağır.

Ama…
Her çürümenin içinde bir kıvılcım saklıdır,
Her karanlık kendi şafağını taşır.
Bir kişi doğrulsa, bir ses yükselse,
Bin yalanın duvarı çatlar.

Çözüm; önce insanın içinde başlar,
Aynaya bakabilen yüzlerde büyür.
Edep geri gelmeden, adalet dirilmez,
Vicdan uyanmadan bu kir temizlenmez.

Ne para, ne makam kurtarır bizi,
Ne korku, ne suskunluk çözüm olur.
Ayağa kalkacak olan,
Ve bu kokuşmuşluğu temizleyecek olan da…
Temiz kalabilen insanlardır.

Kemal Tekir
Halkın sesi