Köhne Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Neciyim, şu köhne devranda,
Her yanda, gam keder kol gezerken,
Hicivler ve nüktelerle,
Zihinlere neşe serpen...
*
Neciyim, şu köhne devranda,
Dağarcığında,
Güldürmekten başka,
Sermayesi olmayan.
*
Ve asık bir çehre, gördüğü an,
Dört nala, giden kahkahaya...
*
Çenemin, bu tatlı yorgunluğu,
Asla tükenmeyecek mi,
Dilim, ah şu kemiksiz dilim,
Dillendirmez mi, keyifli gerçekleri...
*
Maskem, düşse bile yüzümden,
Kaybolur mu, bendeki bu şenlik,
Yoksa, ruhuma mı işlemiş,
Hayat denen, bu garip orta oyunu...
*
Neciyim, şu köhne devranda,
Kainatta, bir yankı belki,
Bir saman çöpü, koca harmanda.
*
Biraz alaycı, biraz şamatacı,
Bazen, sivri dilli,
Bazen, keyif saçan bir ademoğlu.
*
Hoşlanıyorum, şu hallerimizden,
Gaflardan, sakarlardan, şaşkınlardan,
Hoşlanıyorum eğlendirerek...