Bir çınar devrildi, kelimeler sustu,
Mısralar yetim, şiirler mahzun…
Bir yürek vardı ki derya misali,
Sevdayı, isyanı, acıyı dokudu ruhun.
Yusuf Hayaloğlu, usta kalem,
Sözleri hançerdi, yüreklere çeker.
Her harfi hüzünle, her dizesi dert,
Bir ülkenin vicdanı, isyanı, kader.
O, sokakların, mahpusların dili,
Sevdaların, hasretin, mazlumun sesi.
Bazen bir ana, bazen bir yar,
Kimi zaman da mahşerde bir nefes gibi.
“Sen ağlama” dedi, içimizi yaktı,
“Ah ulan rıza, ah ulan rıza” diye sordu.
Öyle bir anlattı ki hayatı,
Her dizesinde hepimiz doğduk, öldük, var olduk.
Gözleri bir dağ gibi, sesi bir vadi,
Yüreği halkına açık bir meydan.
Şiirlerinde yankı buldu ne varsa,
Sevda, isyan, hasret, aşk ve zaman…
Bir Yusuf geçti bu dünyadan,
Düşleri mavi, dertleri kara,
Hangi şair onun gibi kanattı kalemi?
Sözü çekiç gibi vurdu yüreklere,
Bir cümleyle çizdi insan kaderini.
Kelimeleri bir çığ gibi büyüdü.
Ne bir zaman unutur, ne de bir yürek,
Çünkü o, hepimiz için yazdı, söyledi, öldü…
Gitti ama kaldı sesi duvarlarda,
Bir mahzen misali yankılanır hâlâ.
Her sokakta, her kahvede, her dizede,
Bir Yusuf geçer içimizden usulca.
Kayıt Tarihi : 19.2.2025 23:38:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Mekanın Cennet olsun büyük Üstat
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!