Anlarmısın Beni Şiiri - Özer Baba

Soruyorsun ya hep, "Neyin var?" diye,
Anlatamam sana, kelimeler yetmez.
Dilime düğümlenmiş hıçkırıklar,
Yüreğimde büyüyen sessiz bir isyan var.
Söylesem, anlar mısın beni?

Gözlerimde saklı bütün fırtınalar,
Kaç gecedir sığdıramıyorum rüyalara.
Beni benden alan bu kimsesizliğim,
İçimde yankılanan suskun bir çığlık…
Duysan, hisseder misin beni?

Ellerim üşüyor, dokunmadan bile,
Sonsuz bir boşluğa bırakılmış gibiyim.
Ne gidenler tam gitti, ne kalanlar gerçekten var,
Zaman akıp giderken bir yanım hâlâ orada,
Tutup çekebilir misin beni bu girdaptan?

Başımı omzuna koysam,
Sessizce ağlasam saatlerce,
Hiçbir şey sormasan, sadece dursan…
İçimde yankılanan o kimsesizliği
Sadece hissetsen…
O zaman, belki, anlarsın beni.

Bakma öyle yüzüme, yabancı gibi,
İçimdeki uçurumların ucu bucağı yok.
Kendi sesimden bile korkar oldum,
Sanki her nefesim, ömrümden çalınan bir ok. Sustuklarım, söylediklerimden daha ağır,
Taşıyabilir misin benimle bu yükü?

Yorgunum, yolların bitmediği bir kavgadan,
Kırgınım, en çok da kendime sakladıklarımdan.
Eskimiş bir kitabın arasında unutulmuş,
Sararmış bir yaprak gibi düştüm dalımdan.
Rüzgar esse, savrulup gidecek gibiyim,
Tutup bağlayabilir misin beni hayata?

Belki de sevmek, sadece yan yana susmaktır, Kelimelerin bittiği yerde kalbi duymaktır.
Benim cennetim de, cehennemim de burası,
Kendi karanlığımda kaybolmuş bir ıssızlıktır.
Bir mum yaksan, yolumu bulabilir miyim?
Işığınla yıkayabilir misin bu karanlığımı?

Şimdi her şey yarım, her şey biraz eksik,
Gülüşlerim bile sanki birer maske.
Sana geldim, bütün kapılar kapalıyken,
Ruhumun sızısıyla, kalbimdeki o yâreyle.
Sadece hisset... sorma hiçbir şeyi,
Belki o zaman, gerçekten buluruz birbirimizi.

Kaç bahar geçti içimden, çiçek açamadan,
Kışın ortasında kalmış bir yetim gibiyim.
Kime dokunsam, biraz daha eksildim,
Kime sığınsam, fırtınasında üşüdüm.
Sana açsam ruhumun kapılarını,
İncinmeden sığabilir misin içeri?

Bazen bir şarkıda buluyorum kendimi,
Bazen bir mezar taşının sessizliğinde.
Kimse görmüyor içimdeki yangınları,
Herkes sanıyor ki, bu sükût selâmettir.
Oysa yanan bir ormanın külüyüm ben,
Yeniden yeşertebilir misin küllerimi?

Gözlerimin içine bakma, sadece gör beni,
Söylenmemiş sözlerin yorgunluğu bu.
Dünya bir pazar yeri, ben ise sahipsiz,
Tezgâhlarda bırakılmış bir hüzün masalı...
Elimden tutsan, kimsesizliğim geçer mi?
Beni bu yabancı kalabalıktan çeker misin?

Sonra yine susarız, her şey gibi,
Ama bu kez suskunluğumuz bir olur.
Sen benim saklı cennetim, ben senin gölgen,
Ruhumuz aynı boşlukta huzur bulur.
Sadece hisset... sorma hiçbir şeyi,
Çünkü hissedince, her şey tamam olur.