Koca bir ömrün heba oluşu

Gençti…
Öyle herkesin “genç” dediği gibi değil; umutları fazla, hayalleri büyük, kalbi acele atan bir gençti. Hayatın onu nereye sürükleyeceğini bilmiyordu ama bir şeyi çok iyi biliyordu: Sevmek.
Sevdi. Hem de kendinden vazgeçecek kadar.
Onu ilk gördüğünde, dünya durdu sanmıştı.
Kalabalığın içinde tek bir yüz, binlerce sesin arasında tek bir nefes… Gülüşü, insanın içini yakan cinsten değildi önce; sonradan yakacaktı. O an sadece sıcak gelmişti. “Hayat bu” demişti içinden, “işte bu.”
Sevda böyle başladı.
Sessiz, masum, ürkek…
Ama zamanla büyüdü. Büyüdükçe de gençliğini yemeye başladı.
O, her sabah onunla uyanıyordu; o yokken bile.
Gülüşünü hayal ederek kahve içti, sesini düşünerek yollara baktı. Arkadaşları hayatı yaşarken, o bir kişiyi yaşadı. Herkes geleceğini kurarken, o sadece onunla olan ihtimalleri kurdu.
Ama aşk her zaman iki kişilik bir kader değildir.
Bazen biri sever, diğeri sadece durur.
Bazen biri yanar, diğeri ısınır.
Gün geldi, sevdiği insan uzaklaştı.
Bir gidiş değildi bu; daha beteriydi.
Yanındaydı ama yoktu.
Bakıyordu ama görmüyordu.
Konuşuyordu ama duymuyordu.
İşte o zaman başladı hayatın yavaş yavaş yok oluşu.
Gençliğinin en güzel yılları gecelere aktı.
Uykusuzlukla sabah etti, gözyaşıyla akşamladı.
Aynaya baktığında kendini tanıyamaz oldu.
“Ben kimdim?” dedi, “ne zaman bu kadar eksildim?”
Her şeyden vazgeçti ama sevdasından vazgeçemedi.
Onu unutmak, kendini inkâr etmek gibiydi.
Kalbi, gitmeyen birini beklemekten yoruldu ama durmadı.
Çünkü aşk bazen umut değil, alışkanlık olur.
Bir gün aynaya baktı ve fark etti:
Gençliği yoktu artık.
Gülüşleri yarım, gözleri yorgun, kalbi küskündü.
Bir sevdaya ömrünü vermişti; karşılığında sadece hatıralar kalmıştı.
En acısı da buydu işte…
Ne büyük bir kavga vardı,
ne dramatik bir veda.
Sadece zaman aldı sevdiğini,
ve onunla birlikte hayatını da.
Şimdi geceleri hâlâ adını fısıldıyor.
Kimse duymuyor ama kalbi her seferinde kanıyor.
Bir aşk, bir gençliği yakıp geçti.
Ve geriye sadece şu cümle kaldı:
“Ben seni çok sevdim…
Ama sen benim hayatımı hiç fark etmedin.”