Hayallerimizin sol kaburgası hep kırıktır...
Düşlerimizin cılızlığı nefessiz kalışındandır...
Umut kuşlarımız ne zaman kanat çırpsa, buludun gözünden yaş döküldü.
Bundan böyle bizim için kader dedikleri içinde içki içilmiş flu bardak...
Belki de bizim vebalimizdi kızıl dudaklı sevdanın aklının fireği bozuk oluşu...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta