Kıyıda kalan zaman Şiiri - Esra Erdoğdu

Kıyıdayım
Bir taşın üzerinde
Siyah ve beyaz arası bir yerde
Deniz önümde
Sen yokken bile sen kadar derinde

Zaman geçmiyor kıyıdan bakınca
Ağarıyor saçlarım rüzgar nefesini üfledikçe
Ve şimdi deniz dalgalı yüreğimin önünde

Yağmur yağıyor oluk oluk göklerden gözlerime
Gökyüzünün vedayı uzatmasıydı belki de
Umursamadım ıslanmayı sensizlikte

Uzakta bir tekne
İçinde bir boşluk ve gölge
Biri sen sanki,
diğeri bana benzeyen bir gölge
Umut dedikleri ise
kürek çeker suya
Her dokunuş yorar ruhu
Ve ağırlaşır yaklaştıkça

Ayrılığın sesi yok
sadece mesafe
Ne sen kıyıdasın artık
ne de ben bıraktığın yerde

Bekledim.
Beklemek dediğim,
zamanı tutup bırakmamak ellerimle

Denizin üstü siyah altı beyaz
Bir duvar gibi arada
Nefes alır zaman
çekildikçe dalga

Kavuşma dediğin ise
bir anlık sükun
duyulmayan çığlıkları

Bir tekne ve ardında koca bir deniz
Kıyı görününce
taşın sertliğiyle
Ayrılığı çözülür
suyun belinde

Yüzünü dönünce kıyıya
Açar kollarını
Bir eli göğe
Bir eli denize
Ne sevince benzer bu duruş
ne meydan okumaya

Toprak bekler sessizce
İzleri çizilmiş çoktan
Gelenlerin değil
Çizdiğidir bekleyenin adımlarıyla
Ne vazgeçer ne eder acele

Tekne sürtünür kıyıya hafifçe
Kavuşur bir adım, bir bakış
Ve biter bekleyiş
İki ruh, iki ses
Birbirine karışır bir nefes