Kıyamet İ Faıka Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Her ek insanı yorarmış.
Ben de bu hayatın çarkına
kaynayamamış bir vidayım.
Yıprandıkça tükeniyorum.
Her şey anlamsız,
yanıp sönen bir mum gibi.
Kelimesiz,
duygusuz
ve hissizim.

Parmak aramda yarısı yanmış sigara,
dilimde pelesenk adın.
Katli vacip bir acı,
örselenmiş bir mazi.
Gömleğimin uç düğmesini açıp
salıvermek istiyorum
esaret kuşlarımı,
ölme pahasına.

Derinin kemiğe tutunma çabaları
bana beni hatırlatıyor.
Uçurumun kenarındayım.
Söylenmemiş sözcükler dilimi,
yazılmamış şiirler
parmak uçlarımı kanatıyor.

Öfke nöbetlerim
topuklarına sıkıyor
sessiz, sakin benliğimin.
Bir şiir,
bir şarkı,
bir roman arası aşk bu.
Hayatın güneş görmeyen yerindeyim.
Ayakkabılarım hep çamurlu,
gözlerim hep buğulu.
Dilimde vicdanımın
ölüm seremonileri.
Detone olmuş tik tak sesleri.
Bozuk bir saatten fırlayan yay gibiyim;
adresiz
ve anlamsız.

Kıyamet i faikayı yaşiyor bedenim
Gozlerimde an kadar yakin bir aci
Benzimde soluk bir ilk bahar
Yapraklar yuregimde
Ölüm cagiriyor beni

Yerde bir mum,
Umutlar yarım,
Hisler kayip.
Kirpik uclarimda cıg taneleri,
Besmelesiz bir aşk,
Mola istiyorum senden hayat
Ufacik minicik kucucuk bir mola
19.01.2026 15:23