Çaresiz afallamalarım kadar keskin değil tahammülsüz gülüşme çabalarım.
Noksanlığın zihnimdeki sirkülasyonu da yerini doygunluğa bırakmamakta kararlı.
Anlamsız çırpınmalar devam ediyor, sonuçta adı üstünde, "kaçınılmaz".
Ardımdan art arda kapınan kapıları yüzüme çarpmayı da ihmal etmiyor tamahkâr buhranım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta