Kitli Şiiri - Murat Ülkü

Gönül sarayına girmeye kalkma,
Anahtarı yoktur, kapısı kitli.
Cahilin yüzüne boş yere bakma,
Sözün cevher olsa, manası kitli.

Gülün rayihası bülbüle ayan,
Dikenin kahrını çekene beyan.
Leşin sofrasında uykudan uyan,
Kargaya anlatma, rüyası kitli.

Balı şerbet sanır dildeki yara,
Güneşi göremez bahtı kapkara.
Mücevher düşse de bir gün kenara,
Sarraf olmayana dünyası kitli.

Bataklık içinde nilüfer bitmez,
Sineğin vızıltısı arıya yetmez.
Nasihat eylesen bir adım gitmez,
Fikri karanlıktır, rüyası kitli.

Edep meclisinde sükût eylemek,
Zordur hakikati dosta söylemek.
Cahile dert yanıp gönül eylemek,
Boş bir tesellidir, deryası kitli.

Işık sızmaz ise paslı vicdana,
Ne anlatsın akıl o taş kafana?
Uzatma elini nankör olana,
Vefası eksiktir, hayası kitli.

Çiçek açsa bile çöpün içinde,
Rengi solar gider keder biçinde.
Arifler saklanır başka biçimde,
Cahilin bildiği ihyası kitli.

İlim deryasında yüzenler bilir,
Aşkın ateşinde pişenler bilir.
Yolun sonuna dek düşenler bilir,
Gurur deryasının limanı kitli.

Asalet soydadır, dilde aranmaz,
Yüreği dar olan dosta yaranmaz.
Hakikat sırrına pişmeden ulaşılmaz,
Münkirin kalbinin yuvası kitli.

Garip Murat söyler haklı sözünü,
Ayırmaz doğrudan özde gözünü.
Dönderse de dünya sana yüzünü,
Kıymet bilmeyenin davası kitli.