Rahmanî bir ruh taşırız her birimiz.Biz tanrının gölgelerini yansıtan bir şaheser değil miyiz?
Ve sen ve ben ,
Bir ruhu ete kemiğe burumus bir ilahın umut ettiği elçiler değil miyiz?
Hatalarımız,hikâyelerimiz hayatlarımız,her birin de huzur,hüzün,mutluluk,enkaz kalıntıları yok mu?
İşte şimdi sifalamak için ruhu
,incindiğimiz yerin yaralarını sarmak için şiir,
Hayatın teleşında bir liman, bir aroma, bir derman şiir.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
