Kitabın Külü Şiiri - Suleyman Zorman

​Elimi uzattım ateşe,
Kitap sustu.
"İyiyim" dedim,
Kül yalan söyledi.
​Zaten ne zaman bir ışık görsem
Gölgem benden önce koşar,
Ben yorulurum.
Oysa ceketimin cebinde bir parça rüzgâr,
Aklımda hiç bitmeyecekmiş gibi duran
O eski, o yorgun akşamlar...
​Sahi, ateş mi beni yaktı
Yoksa ben mi ateşi bekledim?
Cevabı bir dizede aradım,
Sayfa sarardı.
Sessizlik öyle bir yer ki bazen,
Ne bir ses sığar içine
Ne de bir "merhaba"nın sıcaklığı.
​Elimi çektim ateşten,
Kitap kapandı.
"Geçti" dedim,
Yalnızlık başını salladı.