Kitabın Kalbi Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Biz hiçbir hayata kitabın ortasından başlamadık,
Elimizi kitabın üzerine koyup kalbini dört açarak dinledik sadece.
Kitap konuştu, biz hürmetle dinledik;
Biz konuştuk, kitap hâllerimize ağladı.
Çünkü biliriz ki
bazı hakikatler satır aralarında değil
insanın avucunda ısınır.

Sen göğe kapalı bir pencerenin ardında bir sayfanın açılmasını beklerken,
Güneş çoktan yeryüzüne inmişti.
Ben yüzümü o saflık deryasına çevirdim;
Senin başın önündeydi,
gözlerin toprağın o derin suskunluğuna mühürlü.
Ben göğe bakmadım,
göğün içimde bıraktığı o ince sızıya baktım sadece.

Bir söz vardı içimde;
söylesem eksilecek,
sussam büyüyecekti.
Ben sustum...
Belki bazı sözler dile değdiğinde değil,
bir ömür kalpte taşındığında yerine ulaşır.

Verildi bize ezelden o acziyet hırkası,
Kim bilir, belki aynı gecenin iki ayrı ucunda
bir parça bölüşürdük hasretin o ağır azığını.
Ben öğrendim ki huzurlu liman,
dışarıda aranacak bir kıyı değildir;
Allah’ı hatırlayan bir kalbin içindedir.

Bir dualık mesafeymiş meğer insanın kendine giden o en uzun yolu...

Bil ki bazı kapılar,
çalınmayı değil,
hatırlanmayı bekler.

04.09.2026