Kışta Bekleyiş Şiiri - Seyrani Göl

Kış geldi,
rüzgâr bile yorgun esiyor artık.
Penceremde
buhar tutmuş hatıraların
karanlık izleri var.
Bir zamanlar gülümseyen yüzün,
şimdi cama çarpan
soğuk bir silüet gibi.

Sokaklar sessiz,
adımlar kayboluyor iz bırakmadan.
Kar yağıyor…
ama içimdeki boşluk
hiçbir beyazla örtülmüyor.

Bir soba çıtırtısına benzeyen
anılarla ısınıyorum;
senin yokluğun
her gece üzerime örtülen
ince ama keskin bir ayaz gibi.

Zaman durmuş değil,
ama akmıyor da.
Donmuş bir bekleyiş bu
ne adım var,
ne ses,
ne de haber.

Duvar saatleri suskun,
dakikalar kırılıyor içimde.
Her saniye
aynı soruyu bırakıyor avucuma:
gelmeyenin yolu
ne kadar uzar insanda?

Gece ağırlaşıyor,
gölgem bile üşüyor benden önce.
Bir çay soğuyor masada,
adın buhar olup yükseliyor
ve yine yok oluyor tavanda.

Dışarıdan biri gelse,
adı sen olsa,
elleri üşüse ama yüreği beni tanısa…
diyorum bazen.
Sonra susuyorum...
çünkü umut da
fazla ses yapınca kırılıyor.

Biliyorum,
kışa yakalanan kuş
bir daha göç etmiyor.
Ama yine de kalbim,
en soğuk dallara
baharı kondurmayı deniyor.
S.GÖL