Benim olanın yanına eğiliyor ellerin sözlerinin, gölgesi
Benim gölgemin kumanyası yas tutuyor
Üstüme basıyor gözlerin, melankolik histeri çöküyor hislerime
Benim içimden uğurlanıyor seni kıskanmanın treni
Benim cehennemim; kalbimde, tenha kalmış yerlerde açmaya çalışan çiçekler ve çamurlu izleri
Beni harlar sana bakarken başkalarının gözleri...
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta