Kıskanc olan Şiiri - Murat Ülkü

Kıskanç olan bir gözle, hep kusur arar durur,
Kendi nefsi içinde, her gün bir tuzak kurur.

Aybı keşfetmek için, gece gündüz çalışır,
Başkasına bakarken, kendi kalbi alışır.

Cahil olan o kimse, duyduğunu hemen yayar,
Yalanı hakikatten, üstün bir rütbe sayar.

Hicap duymaz kimseden, dili zehir saçarken,
Kapıları kapatır, dostluk yolu açarken.

Aptal olan inanır, tartmaz her bir sözü hiç,
Aklını rafa koyar, eylemez bir süzü hiç.

Sorgulamaz kaynağı, körü körüne gider,
Her yalanın peşinde, ömrünü heba eder.

İnsan olan insansa, mazeret arar önce,
Gönül yıkmaktan korkar, bir sızı duyulunca.

"Belki bir derdi vardır," der de örter perdeyi,
Hikmetle muamele, süsler her bir perdeyi.

Gıybet denen o illet, ruhu içten kemirir,
Kardeşliğin bağını, sessizce yok ettirir.

Zan ile hüküm vermek, kalbe çekilen surdur,
Gerçeği görmek ise, paha biçilmez nurdur.

Haset ateş gibidir, önce sahibini yakar,
Karanlık bir çukurdan, aydınlığa kim bakar?

Kem gözün bakışıyla, gül bahçesi sararır,
Kötü niyetli canın, dünyası hep kararır.

Asalet; susabilmek, meseleyi sarmaktır,
Gerçek insanlık yolu, bir gönüle varmaktır.

Dili tutmak bir san’at, özü bilmek ise kâr,
Hoşgörüyle yaklaşan, her zaman olur bahar.

Başkasının ayıbı, sana kalkan olmasın,
Vicdanın bahçesinde, tek bir çiçek solmasın.

Kuyu kazanlar elbet, kendi kazdığına düşer,
İyilik tohumları, sabırla pişe pişe erer.

İzan ve akıl ile, tartılmalı her kelam,
Güzellikten yana ver, en samimi bin selam.

Aynaya baktığında, önce kendini tanı,
Kendi noksanını gör, öyle harca zamanı.

Meseleyi kapatmak, büyük ruhun işidir,
Sükût eden her yürek, olgunluk dervişidir.

Garip Murat, sözünü hikmet ile bağla sen,
Kusur gören gözleri, rahmet ile dağla sen.