Kışın Kadehi Şiiri - Seyrani Göl

Camda çoğalan bir sessizlik var,
soğuğun parmakları ellerime dokunuyor.
Kar, düşmüyor;
zaman beyazlatıyor saçlarımı.

Nefes, ağzımda yorgun bir mevsim.
Eski bir şarabın belleğinde kış.
Dudaklarımda kalan
bir tat değil artık,
yarım bırakılmış bir cümle.

Odada kendini tekrar eden bir boşluk duruyor,
Bu yüzden ses, duvara çarpıp geri dönmüyor.
Kadeh:
içi dolu bir eksilme.
Sana ait olanı döküyorum
adını söylemeden,
karın susuşunu,
rüzgârın kırık hecesini dinliyorum.

Zaman askıda,
Akmak, ona yakışmıyor artık.
İçimde saydam bir çatlak var.
Gölgem bile bana mesafeli.
Işık, burada kalmak istemiyor.

Soğuk, yalnızca bir hava değil;
bir biçim, bir şekil.
Kadehi kaldırıyorum:
kış, kendiyle içiyor.
Sarhoşluk yok,
yalnızca berrak bir ağırlık var içimde.

Ve sen,
bir imge olarak bile soğuksun.
Ellerim buz,
gözlerimin ardında
donmuş bir yüksün artık.
S.GÖL