Gittin…
Bir dağın ardında kaldı sesin,
Ben ovaya çöken akşam oldum.
Kırıldı içimde umut dalları,
Sessizliğe sığınan,
Bir adam oldum.
Gece uzadı,yollar uzadı,
Ay bile yüzünü sakladı benden.
Bir yanım hâlâ seni çağırırken,
Bir yanım unut dedi içimden.
Bilmezdim insan,
Kendi yarasına yaslanırmış sevince.
Sen gidince öğrendim;
Acı da zamanla,
Ekmek gibi bölünürmüş meğerse.
Şimdi ne sitemim var,
Ne de geri dön diyecek sözüm.
Sen kendi baharına yürüdün,
Ben içimde büyüttüğüm,
Kışa gömüldüm.
Kayıt Tarihi : 7.05.2026 19:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!