Kırmızı Döker Kabuklar ~ Şiiri - Özlem Çay

~kırmızı döker kabuklar ~
sana kırmızı veriyorlar
çatırdayan kızıllar seriyorsun göğe,
kırık beyaz ellerinde
incinmiş serçelerin belleği
yağmurları masallara hapsetmişsin.
toy filizlerin bağrı
yadırgar kan rengi kovukları
ateşten göğsün de büyür
çoğalır çöl kumunun hazin yazgısı.
kanma, düş yarığı bu aralanan
sanma, kabuk tutar yaralanan
kül vakti dağılmış bir ahdır
dudağında içli içli yarılanan..
uslanmaz maviler veriyorlar sana
yaralı lacivertler döküyorsun yere,
dağılmış griler saçlarında
kirpiklerin de hummalı bi telaş
hüznü yaşına şerh düşmüşsün.
uykulu omuz çukurların
yerleşik acının soylu izi,
sökülürken teninden aykırı bi şafak
haykırır dudağın, vurulan dünü.
yanma sakın, eski bi suskunluktur bu dağlanan
anma, kehribar yazgıdır karalanan,
güz vakti ekilmiş bir aktır
yüreğinde gizli gizli kanayan......⚘

...özlem/
eylül/on beş