Kırmızı tehlike arz ediyor gelin kuşağında umut şarapta cehennem tedirginliği, tuttuğum gülün dikeni kanıma karışıyor kırmızının yoğunluğu beni çok yoruyor, gün batımı son kez güneşe çarpar parçalanır kuşlar kızıla boyanır bulutlar aklım gider üzülürüm, acıya çalar soğuk yatağım firar eder uykular geceler ağırlaşır gôzlerim kan çanağı, hayatının baharında vatan uğruna toprağa düşer bir yiğit kutlu kanı canıma sıçrar, taze eşi yıkılır anası karalar bağlar, kan kırmızı bayrak ağlar kırmızı beni boğar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta