Dünyanın içine koydular beni
o gün anladım insanlık kıvrımlı bir acıyla eşit
ve benim dallarım doğduğumdan beri ısrarla eğik
Dünyanın içini oydular sonra
herkesin içinde bir oyuk düştükçe kalkıp ona yeniden düştük
Ben aklımı kuşlara verdim sonra
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta