"Kırılmış Kalplere”
Ey kırıldığı hâlde hâlâ dua eden gönül,
Bu mektubu sana yazıyorum. Çünkü kalbinin çatlaklarından sızan sessiz acıyı gördüm.
Kimse anlamadı, kimse sormadı belki ama sen sustukça daha çok kanadı o kalp.
Ve sen yine sustun… Çünkü içini dökecek yerin değil, toplayacak bir merhametin eksikti.
Ama bil ki kırılan her kalp, Allah’a daha çok yaklaşır. Çünkü en çok orada anlaşılır sessizlik.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta