Kırık Telkinler Şiiri - Aydın Uzkan

Ruhun çorak ülkesinde
Pencereler hep dışarı açılır
Her gece patlar kederin katranlaşmış çıbanı
Beyaz düşlere lekeler saçılır

İnziva tüner zamanın dallarına
Mest eder hatırlı bir kahvenin kokusu
Zaman aşımına uğramaz asla
Babasız çocuğun yüzündeki hüzün dokusu

Nefesini y/tutar insan
Buğu tutmaz artık aynalar
Uzar yürünmemiş yolların uzaklığı
Ve çoğalır içimizdeki mumyalar

Menzilini kaybeder gözler
Göz ucuyla bakılır yakın sanılan uzaklara
Kozasından çıkar k e l e b e k
Ab-ı hayat uğruna düşer tuzaklara

Damarına kibir zerkedilir uçurumların
Çarmıha gerilir kırık kanatlı güvercinin çığlığı
İnandıkça kabuğundan sıyrılır yaralar
Başlar mezarlık iniltisi
Ve beyazı lanetler şeddeli karalar