Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sözle kelamla aram bozuk yine
yetiyor kafa sallamalar suallere
yediğim ekmek sussun diye kazınmalar
Günüm dolsun diye soluduğum hava
Bedenim burada ama
Ruhum kim bilir nerede.. an an bu durumları yaşıyoruz.. Bu satırarla hepimizn yüreğine tercüman olmuşsunuz
tebrik ederim dost kalem
harika bir paylaşım okudum
çokda güzel olmuş kutlarım
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta