Kırık saatlerin ülkesi Şiiri - Ersin İlhan

Bir saatin içindeyim artık,
zaman benden önce kırılmış.
Akşam, duvara yaslanmış bir yorgunluk,
gölgem bile benden izin alıyor geçerken.

Sevmek dediler adına,
ben eksilmeyi öğrendim.
Her gidiş biraz daha içime çöktü,
kalbim bir ülke oldu:
sınırları hep ihlal edilen.

Susmayı öğrendim,
çünkü bazı kelimeler insanı
hayatta bırakmaz.
Aşk, bazen konuşunca ölür,
susunca kanar.

Sen gittin—
dünya bir ses kaybı yaşadı.
Kuşlar yönünü şaşırdı,
gece erken çöktü omuzlarıma.
Bir şehir terk etti beni
tek bir insan kılığında.

Biliyor musun,
en çok neye kırıldım?
Geri dönmemene değil;
döndüğünde
beni bulamayacağına.

Şimdi aynalara bakmıyorum.
Çünkü yüzümde
başkasının hatırası var.
Bir zamanlar birlikte kurduğumuz cümleler
artık yetim.

İnsan bazen
kendi kalbinde mülteci olur.
Ne tam gider
ne tam kalır.
Ben oradayım işte,
iki ihtimalin arasında
yaşamakla vazgeçmek arası bir yerde.

Eğer bir gün adımı duyarsan,
bil ki hâlâ yaşıyorum.
Ama eskisi gibi değil.
Bazı insanlar ölmez,
sadece
derinleşir.